كتاب كيمياگر ، از پائولو كوييلو شايد يكي از كتاب هايي است كه با چشمهايي شسته نوشته شده...چشم هايي كه به نشانه ها توجه مي كنند...

كوئيلو بعد از گارسيا ماركز معروف ترين نويسنده آمريكاي جنوبي است...شايد در هر صفحه از اين كتاب بتوانيد جمله اي پيدا كنيد كه تا مدت ها شما را تحت تاثير قرار مي دهد...

كيمياگر رمان گونه ايست كه زندگي چوپاني را روايت ميكند كه ميخواهد به دنبال افسانه شخصي اش (كه بارها در رويا ديده است) برود...او در اين راه چند بار تمام دارايي اش را از دست ميدهد و زن زندگي خود را در مسير اين سفر و در بيابان هاي آفريقا مي يابد ، اما باز هم در جهت تحقق افسانه شخصي به راهش ادامه مي دهد... توصيه مي كنم حتما اين كتاب را تهيه كرده و بخونيد و تضمين مي كنم ، شما هم بعد از خواندن كتاب آن را به ديگران توصيه كنيد...

جملاتي از اين كتاب رو هم براي شما ميذارم ، بخونيد و لذت ببريد:

""هنگامي كه او را ديد ، بين لبخند و سكوت مردد بود، اساسي ترين و استادانه ترين بخش زباني را كه دنيا به آن سخن مي گفت درك كرد ، زباني كه همه موجودات زميني با قلبشان آنرا ميشنوند و نام آن عشق آن بود...كسي كه درآن زبان غوطه ور است مي داند كه در دنيا همواره كسي هست كه انتظار ديگري را مي كشد چه در وسط صحرا و چه در قلب يك شهر بزرگ...و وقتي اين دو نفر با هم روبرو مي شوند و نگاهشان به هم گره ميخورد،همه گذشته ها و آينده ها اهميت خود را از دست مي دهند و تنها آن لحظه وجود دارد و اين يقين باور نكردني كه همه چيز را زير اين آسمان كبود دستي واحد رقم زده است. ""

""شرم داشت كه گريه كند او حتي پيش ميش هايش هم گريه نكرده بود.اما ميدان وبازار خالي بو و او دور از وطن.گريه كرد گريه كرد چون طبيعت عادل نبود و كساني را كه روياهايشان را باور مي كردند اينگونه پاداش مي داد....""

""براي او همه روزها به هم شبيه به هم بودند و وقتي همه روزها شبيه هم هستند يعني انسان ديگر متوجه پيش آمدهاي خوب نمي شود....""